Numeri 14:8
“Indien de HEERE een welgevallen aan ons heeft, zo zal Hij ons in dat land brengen, en zal ons dat geven; een land, hetwelk van melk en honig is vloeiende.”
Context: Numeri 14
6En Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, zijnde van degenen, die dat land verspied hadden, scheurden hun klederen.
7En zij spraken tot de ganse vergadering der kinderen Israels, zeggende: Het land, door hetwelk wij getrokken zijn, om hetzelve te verspieden, is een uitermate goed land.
8Indien de HEERE een welgevallen aan ons heeft, zo zal Hij ons in dat land brengen, en zal ons dat geven; een land, hetwelk van melk en honig is vloeiende.
9Alleen zijt tegen den HEERE niet wederspannig! en vreest gij niet het volk dezes lands; want zij zijn ons brood! hun schaduw is van hen geweken, en de HEERE is met ons; vreest hen niet!
10Toen zeide de ganse vergadering, dat men hen met stenen stenigen zoude. Maar de heerlijkheid des HEEREN verscheen in de tent der samenkomst, voor al de kinderen Israels.
Over Numeri 14: De Israëlieten opstand en worden veroordeeld om te dwalen in de woestijn
De Israëlieten komen in opstand tegen Gods bevel om het land Kanaän binnen te gaan, en als straf zullen ze veertig jaar in de woestijn rondzwerven.
Commentaar
In Numeri 14 zijn de Israëlieten in de woestijn en hebben ze net een verslag gehoord van de twaalf verkenners die ze hebben uitgestuurd om het land Kanaän te verkennen. Tien van de verkenners zijn teruggekeerd met een negatief verslag, waarin ze zeggen dat het land te moeilijk is om te veroveren. Het volk wordt ontmoedigd en begint te mopperen tegen Mozes en Aäron, en zelfs te suggereren dat ze terug moeten keren naar Egypte.
God is boos op het volk vanwege hun gebrek aan geloof en vertelt Mozes dat hij hen niet het Beloofde Land zal brengen. Hij zegt vervolgens tegen Mozes om tot het volk te spreken en hun te vertellen dat ze veertig jaar zullen ronddolen in de woestijn, één jaar voor elke dag dat de verkenners in het land waren.