List do Hebrajczyków 1:2
“W te dni ostateczne mówił nam przez Syna swego, którego postanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez którego i wieki uczynił.”
Kontekst: List do Hebrajczyków 1
1Częstokroć i wieloma sposobami mawiał niekiedy Bóg ojcom przez proroków;
2W te dni ostateczne mówił nam przez Syna swego, którego postanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez którego i wieki uczynił.
3Który będąc jasnością chwały i wyrażeniem istności jego, i zatrzymując wszystkie rzeczy słowem mocy swojej, oczyszczenie grzechów naszych przez samego siebie uczyniwszy, usiadł na prawicy majestatu na wysokościach,
4Tem się zacniejszym stawszy nad Anioły, czem zacniejsze nad nie odziedziczył imię.
O List do Hebrajczyków 1: Wyższość Jezusa Chrystusa
Autor Księgi do Hebrajczyków rozpoczyna od podkreślenia wyższości Jezusa Chrystusa nad wszystkimi innymi przywódcami religijnymi i podkreślenia Jego roli jako ostatecznego Najwyższego Kapłana.
Komentarz
List do Hebrajczyków 1 to potężne wprowadzenie do listu, akcentujące wyższość Jezusa Chrystusa nad wszystkimi innymi postaciami Starego Testamentu. Autor rozpoczyna od oświadczenia, że Bóg przemówił do nas na wiele sposobów w przeszłości, ale w tych ostatnich dniach przemawia przez Jego Syna. Jest to jasne odniesienie do Jezusa, który jest opisany jako blask chwały Bożej i dokładne odzwierciedlenie Jego istoty. Jest także opisany jako ten, przez którego Bóg stworzył wszechświat i utrzymuje go swoim potężnym słowem.
Autor porównuje Jezusa do aniołów, którzy są jedynie sługami Boga, wysłanymi aby spełniać Jego przykazania. Jezus jednak jest Synem, i z tego względu przewyższa aniołów. Jest także dziedzicem wszystkiego, i jest tym, przez którego Bóg będzie sądził świat.