Liczby 21:18
“Studnia, którą wykopali książęta, wykopali ją hetmani ludu z ustawcą zakonu, laskami swojemi. A z tej puszczy ruszyli się do Matana;”
Kontekst: Liczby 21
16Stamtąd potem przyszli do Beer; a tać jest ona studnia, o której mówił Pan do Mojżesza: Zgromadź lud a dam im wody.
17Tedy śpiewał Izrael tę piosnkę: Wystąp studnio; śpiewajcież o niej;
18Studnia, którą wykopali książęta, wykopali ją hetmani ludu z ustawcą zakonu, laskami swojemi. A z tej puszczy ruszyli się do Matana;
19A z Matana do Nahalijelu, a z Nahalijelu do Bamotu;
20A z Bamotu ku Hagaj, które jest w polach Moabskich, na wierzchu pagórka, który leży ku puszczy.
O Liczby 21: Mosiężny Wąż
Izraelici pokonują króla Sihona i króla Oga, ale również narzekają i są ukarani przez wężowe ognie.
Komentarz
W Księdze Liczb 21 Izraelici są w drodze do Ziemi Obiecanej i rosną coraz bardziej niecierpliwi i niezadowoleni z Pana. Narzekają na brak jedzenia i wody, a nawet idą tak daleko, że przeciwstawiają się Bogu i Mojżeszowi. W odpowiedzi Bóg wysyła ogniste węże, by ukąsiły ludzi, i wielu z nich umiera. Gdy ludzie żałują i wołają o pomoc do Mojżesza, Bóg nakazuje Mojżeszowi zrobić węża miedzianego i umieścić go na moście. Każdy, kto spojrzy na miedzianego węża, zostanie uzdrowiony.
Ten rozdział służy jako przypomnienie konsekwencji grzechu i nieposłuszeństwa. Izraelici zostali ostrzeżeni, aby nie przeciwstawiać się Bogu, a mimo to wybrali to zrobić. W rezultacie zostali ukarani ognistymi wężami. Jednak Bóg także okazuje miłosierdzie i współczucie w tym rozdziale. Zapewnia sposób na uzdrowienie ludzi i nie zostawia ich, by cierpieli konsekwencje swojego grzechu.