Liczby 32:33
“Dał tedy Mojżesz synom Gadowym, i synom Rubenowym, i połowie pokolenia Manasesa, syna Józefowego, królestwo Sehona, króla Amorejskiego, i królestwo Oga, króla Basańskiego, ziemię z miasty jej, z granicami, i miasta ziemi onej w około.”
Kontekst: Liczby 32
31I odpowiedzieli synowie Gadowi, i synowie Rubenowi, mówiąc: Co wyrzekł Pan do sług swoich, to uczynimy;
32Pójdziemy zbrojno przed Panem do ziemi Chananejskiej, a zostanie przy nas osiadłość dziedzictwa naszego z tej strony Jordanu.
33Dał tedy Mojżesz synom Gadowym, i synom Rubenowym, i połowie pokolenia Manasesa, syna Józefowego, królestwo Sehona, króla Amorejskiego, i królestwo Oga, króla Basańskiego, ziemię z miasty jej, z granicami, i miasta ziemi onej w około.
34I pobudowali synowie Gadowi Dybon, i Atarot, i Aroer;
35I Atrot, i Sofan, i Jazer, i Jegba,
O Liczby 32: Ruben i Gad dziedziczą ziemie na wschód od Jordanu
Plemiona Rubena i Gad prosią Mojżesza o pozwolenie na osiedlenie się w ziemi na wschód od rzeki Jordan.
Komentarz
W liczbach 32 widzimy, jak plemiona Rubena i Gad oraz połowa plemienia Manassesa proszą Mojżesza o zgodę na osiedlenie się na ziemii Gilead, na wschód od rzeki Jordan. Mojżesz początkowo wahająco reaguje na ich prośbę, obawiając się, że nie spełnią swojego obowiązku pomocy innym plemionom podczas podboju Ziemi Obiecanej. Jednakże po tym, jak plemiona Rubena i Gad zobowiążą się wysłać swoich wojowników, aby walczyli u boku innych plemion, Mojżesz zgadza się na ich prośbę.
Ten rozdział stanowi przypomnienie o ważności spełniania własnych obowiązków. Plemiona Rubena i Gad były gotowe odłożyć na bok swoje pragnienia, aby pomóc swoim braciom izraelskim w podboju Ziemi Obiecanej. To lekcja, z której możemy wszyscy się pouczyć, gdyż ważne jest pamiętanie o tym, że własne pragnienia nie powinny stać przed naszymi obowiązkami wobec innych.