Psalm 49 jest poetycznym przypomnieniem, że bogactwo i majątek nie mogą nas uratować przed śmiercią. Psalmista zachęca wszystkich, zarówno biednych, jak i bogatych, aby zwrócili uwagę i zrozumieli ulotny charakter życia. Zachęcają słuchaczy do zaufania Bogu bardziej niż do posiadanych dóbr materialnych, ponieważ bogactwo nigdy naprawdę nie zapewni wiecznego bezpieczeństwa.
11Bo widzimy, iż i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje.
12Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.
13Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną.
14Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela.
15Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego.
16Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela.
17Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego.
18Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego.
19A choć duszy swej za żywota swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił:
20Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości. Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.
