Psalm 6 to szczerze wołanie o litość od osoby, która czuje się przytłoczona swoimi kłopotami. Psalmista wyraża swój związek w żywej wyobraźni, opisując swoje łzy, cierpienie i fizyczną słabość. Pomimo swoich trudności, psalmista zachowuje wiarę, że Bóg wysłucha jego błagalnej prośby i wybawi go z jego cierpień.
1Przedniejszemu śpiewakowi na Neginot i Seminit psalm Dawidowy.
Psalmowie 6:2 - Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię.
2Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię.
3Zmiłuj się nademną, Panie! bomci mdły; uzdrów mię, Panie! boć się strwożyły kości moje,
4I dusza moja bardzo jest zatrwożona; ale ty, Panie! pokądże?
5Nawróć się, Panie! wyrwij duszę moję; wybaw mię dla miłosierdzia twego;
6Albowiem w śmierci niemasz pamiątki o tobie, a w grobie któż cie wyznawać będzie?
7Spracowałem się od wzdychania mego; opływa na każdą noc pościel moja, a łoże moje mokre jest od łez.
8Zaćmiło się dla gniewu oko moje, a zstarzała się twarz moja dla wszystkich nieprzyjaciół moich.
10Usłyszał Pan prośbę moję; Pan modlitwę moję przyjął. Niech się zawstydzą i bardzo zatrwożą wszyscy nieprzyjaciele moi; niech tył podadzą, a niech prędko pohańbieni będą.
