Psalmowie 89

Lamentacja nad niespełnionymi obietnicami Boga

Psalm 89 to lamentacja psalmisty dotycząca niezrealizowanych obietnic Boga wobec dynastii Dawidowej. Psalmista boryka się z pozorną sprzecznością obietnicy Boga dotyczącej wiecznego przymierza z Dawidem i obecnym stanem wygnania oraz utraty ich ojczyzny.

Wersja

¹Nauczający (złożony) od Etana Ezrahytczyka.

²O miłosierdziach Pańskich na wieki śpiewać będę; od narodu do narodu opowiadać będę usty swemi prawdę twoję.

³Rzekłem bowiem: Miłosierdzie na wieki budowane będzie; na niebiosach utwierdziłeś prawdę twoję, o którejś rzekł:

⁴Postanowiłem przymierze z wybranym moim: przysiągłem Dawidowi, słudze swemu,

⁵Że aż na wieki utwierdzę nasienie twoje, a zbuduję od narodu do narodu stolicę twoję.Sela.

⁶Przetoż, Panie! wysławiają niebiosa cud twój, i prawdę twoję w zgromadzeniu świętych.

⁷Albowiem któż na niebie przyrównany może być Panu? kto podobien jest Panu między synami mocarzów?

⁸I w zgromadzeniu świętych bardzo jest Bóg straszliwy, a straszny nade wszystkich, którzy są około niego.

⁹Panie, Boże zastępów! któż jest jakoś ty, Pan mocny? bo prawda twoja jest około ciebie.

¹⁰Ty panujesz nad nadętością morską; gdy się podnoszą nawałności jego, ty je skracasz.

¹¹Tyś potawrł Egipt jako zranionego; mocą ramienia twego rozproszyłeś nieprzyjaciół twoich.

¹²Twojeć są niebiosa, twoja też i ziemia; okrąg świata i pełność jego tyś ugruntował.

¹³Tyś stworzył północy i południe; Tabor i Hermon śpiewają o imieniu twojem.

¹⁴Ramię twoje mocne jest; można jest ręka twoja, a wywyższona jest prawica twoja.

¹⁵Sprawiedliwość i sąd są gruntem stolicy twojej; miłosierdzie i prawda uprzedzają oblicze twoje.

¹⁶Błogosławiony lud, który zna dźwięk twój; Panie! w światłości oblicza twego chodzić będą.

¹⁷W imieniu twojem weselić się będą każdego dnia, a w sprwiedliwości twojej wywyższać się będą.

¹⁸Boś ty jest chwałą mocy ich, a za wolą twoją wywyższy się róg nasz.

¹⁹Bo od Pana jest tarcza nasza, a od świętego Izraelskiego król nasz.

Psalmowie 89:20 - W on czas mówiąc w widzeniu do świętego twego rzekłeś: Położyłem ratunek w ręku mocarza, wywyższyłem wybranego z ludu.

²⁰W on czas mówiąc w widzeniu do świętego twego rzekłeś: Położyłem ratunek w ręku mocarza, wywyższyłem wybranego z ludu.

²¹Znalazłem Dawida, sługę mego; olejkiem świętym moim pomazałem go.

²²Przetoż ręka moja będzie stała przy nim, a ramię moje posili go.

²³Nie uciśnie go nieprzyjaciel, a syn nieprawości nie utrapi go.

²⁴Bo potrę przed twarzą jego przeciwników jego, a tych, którzy go mają w nienawiści, porażę.

²⁵Nadto prawda moja i miłosierdzie moje z nim będzie, a w imieniu mojem wywyższony będzie róg jego.

²⁶I położę na morzu rękę jego i na rzekach prawicę jego.

²⁷On wołając rzecze: Tyś ojciec mój, Bóg mój, i skała zbawienia mego,

²⁸Ja go też za pierworodnego wystawię, i za wyższego nad królami ziemi.

²⁹Na wieki mu zachowam miłosierdzie moje, a przymierze moje stałe będzie przy nim.

³⁰I uczynię, że na wieki będzie trwało nasienie jego, a stolica jego jako dni niebios.

³¹Ale jeźliby synowie jego opuścili zakon mój, a w sądach moich nie chodzili;

³²Jeźliby ustawy moje splugawili, a przykazań moich nie przestrzegali:

³³Tedy nawiedzę rózgą przestępstwo ich, a karaniem nieprawość ich.

³⁴Ale miłosierdzia swego nie odejmę od niego, ani skłamię przeciw prawdzie mojej.

³⁵Nie splugawię przymierza mego, a tego, co wyszło z ust moich, nie odmienię.

³⁶Razem przysiągł przez świętobliwość moję, że nie skłamię Dawidowi,

³⁷A że nasienie jego zostanie na wieki, a stolica jego jako słońce przedemną;

³⁸Jako miesiąc będzie utwierdzone na wieki, i jako świadkowie na niebie godnowierni. Sela.

³⁹Aleś go ty odrzucił i wzgardził; rozgniewałeś się na pomazańca twego.

⁴⁰Zrzuciłeś przymierze z sługą twoim; strąciłeś na ziemię koronę jego.

⁴¹Roztargałeś wszystkie płoty jego, i basztyś jego rozwalił.

⁴²Szarpają go wszyscy, którzy drogą mimo idą; pośmiewiskiem jest i sąsiadom swoim.

⁴³Wywyższyłeś prawicę przeciwników jego; uweseliłeś wszysstkich nieprzyjaciół jego.

⁴⁴I ostrze miecza jego stępiłeś, a nie ratowałeś go w bitwie.

⁴⁵Zniosłeś ochędóstwo jego, a stolicę jego uderzyłeś o ziemię.

⁴⁶Ukróciłeś dni młodości jego, a przyodziałeś go hańbą. Sela.

⁴⁷Dokądże, Panie! na wiekiż się kryć będziesz? także będzie jako ogień pałać zapalczywość twoja?

⁴⁸Wspomnijże na mię, jako krótki jest wiek mój; azaś próżno stworzył wszystkich synów ludzkich?

⁴⁹Któż z ludzi tak żyć może, aby nie oglądał śmierci? któż wyrwie duszę swą z mocy grobu? Sela.

⁵⁰Gdzież są litości twoje dawne, o Panie! któreś przysiągł Dawidowi w prawdzie swej?

⁵¹Wspomnij, Panie! na zelżywość sług twoich, a jakom ponosił wzgardę w zanadrzu swem od wszystkich narodów możnych.

⁵²Panie! jako urągali nieprzyjaciele twoi, jako urągali ścieżkom pomazańca twego. Niech będzie błogosławiony Pan aż na wieki. Amen, Amen.

Najczęściej Zadawane Pytania

Często zadawane pytania dotyczące tego rozdziału

Psalmowie 89

Lamentacja nad niespełnionymi obietnicami Boga

Najczęściej Zadawane Pytania

Ile rozdziałów jest w Psalmowie?

Psalmowie 89

Lamentacja nad niespełnionymi obietnicami Boga

Najczęściej Zadawane Pytania

Ile rozdziałów jest w Psalmowie?