Mezmurlar 27:10
“Annemle babam beni terk etseler bile,RAB beni kabul eder.”
Bağlam: Mezmurlar 27
8Ya RAB, içimden bir ses duydum:"Yüzümü ara!" dedin,İşte yüzünü arıyorum.
9Yüzünü benden gizleme,Kulunu öfkeyle geri çevirme!Bana hep yardımcı oldun;Bırakma, terk etme beni,Ey beni kurtaran Tanrı!
10Annemle babam beni terk etseler bile,RAB beni kabul eder.
11Ya RAB, yolunu öğret bana,Düşmanlarıma karşıDüz yolda bana öncülük et.
12Beni hasımlarımın keyfine bırakma,Çünkü yalancı tanıklar dikiliyor karşıma,Ağızları şiddet saçıyor.
Mezmurlar 27 Hakkında: Rabbim Işığım ve Kurtuluşumdur
Mezmurların 27. bölümü, Davud'un Rab'be olan sarsılmaz güvenini sınamalar ve düşmanlar arasındaki inancını ifade eden bir ilahidir. O, Tanrı'nın korumasına olan güvenini teyit eder ve yaşamının tüm günlerini Tanrı'nın huzurunda yaşama arzusunu dile getirir.
Açıklama
Tanrı'ya güven teması Mezmurlar Kitabı boyunca ön plandadır ve Mezmur 27 bunun bir istisnası değildir. Davut'un Tanrı'ya olan güveni sarsılmazdır, hatta düşmanları karşısında bile. RAB'bin onun ışığı ve kurtuluşu olduğunu ilan eder ve Tanrı'nın kendisini koruyan kale olduğunu kabul eder. Davut ayrıca Tanrı'nın huzurunu arzular ve O'nunla vakit geçirmekten hoşlanır. Şöyle der: "RAB'den bir şey istedim, işte onu arıyorum: RABbin Tapınağı'nda yaşamak için, RAB'bin güzelliğini görmek için, O'nu O'nun tapınağında araştırmak için. Bu mezmur bize herhangi bir zorlukla karşılaştığımızda bile Tanrı'da sığınak bulabileceğimizi hatırlatır. O, karanlıkta ışığımız ve sıkıntı zamanlarında kurtuluşumuzdur. Ve Davut gibi, O'nu bütün kalbimizle arayarak, O'nun huzurunda sevinç ve mutluluk bulabiliriz.