Mezmurların 92. bölümü, Tanrı'ya olan sadakati ve iyiliği için bir övgü ve şükran ilahisi olarak yazılmıştır. Mezmur yazarı, Tanrı'yı tüm yapıtları için yücelterek, Tanrı'nın yaptığı harikalardan dolayı sevinç ve şükranını ifade eder. Mezmur yazarı, kötülerin düşüşünü ve doğruların zaferini tanır; Tanrı'nın evinde kök salanların yaşlılıkta bile meyve vereceklerini belirtir. Mezmur, Tanrı'yı doğruluğu ve sadık sevgisi için övmeye davetle sona erer.
1Ya RAB, sana şükretmek,Ey Yüceler Yücesi, adını ilahilerle övmek,Sabah sevgini,Gece sadakatini,On telli sazla, çenk ve lirle duyurmak ne güzel!
4Çünkü yaptıklarınla beni sevindirdin, ya RAB,Ellerinin işi karşısında sevinç ilahileri okuyorum.
5Yaptıkların ne büyüktür, ya RAB,Düşüncelerin ne derin!
