Dzieje Apostolskie

Księga Dziejów Apostolskich, znana również jako Dzieje Apostolskie, jest księgą Nowego Testamentu Biblii. Jest to spisana relacja wczesnego Kościoła chrześcijańskiego i rozprzestrzeniania się Ewangelii w latach po zmartwychwstaniu Jezusa. Księgę Dziejów Apostolskich tradycyjnie przypisuje się apostołowi Łukaszowi, który był bliskim współpracownikiem apostoła Pawła. Księga Dziejów Apostolskich rozpoczyna się wniebowstąpieniem Jezusa i zstąpieniem Ducha Świętego podczas Pięćdziesiątnicy. Następnie opisuje rozprzestrzenianie się Ewangelii poprzez działalność uczniów Jezusa, w tym apostoła Piotra, apostoła Pawła i innych wczesnych przywódców chrześcijańskich. Księga Dziejów Apostolskich zawiera także relacje o powstaniu wczesnego Kościoła chrześcijańskiego, włączając wybór Macieja na miejsce Judasza Iskarioty jako jednego z Dwunastu Apostołów oraz rozpowszechnianie Ewangelii w różnych częściach cesarstwa rzymskiego. Kluczowe postacie w Księdze Dziejów Apostolskich to apostołowie Piotr, Paweł i Jan, a także inni wczesni przywódcy chrześcijańscy, jak Stefan, Filip i Barnaba. Księga wspomina także różne inne osoby, takie jak faryzeusze, władze rzymskie i różni nawróceni na chrześcijaństwo, którzy odgrywają istotne role w historii. Księga Dziejów Apostolskich zawiera również wiele odniesień do Boga i Jego działań, a także wyrażenia zaufania i polegania na Nim.