Łukasz 17:2
“Lepiej by mu było, aby młyński kamień zawieszony był na szyi jego, i wrzucony był w morze, niżby jednego z tych małych zgorszyć miał.”
Kontekst: Łukasz 17
1I rzekł do uczniów: Nie można, aby zgorszenia przyjść nie miały; ale biada temu, przez którego przychodzą!
2Lepiej by mu było, aby młyński kamień zawieszony był na szyi jego, i wrzucony był w morze, niżby jednego z tych małych zgorszyć miał.
3Miejcież się na pieczy. A jeźliby zgrzeszył przeciwko tobie brat twój, strofuj go, a jeźliby się upamiętał, odpuść mu.
4A choćby siedmkroć na dzień zgrzeszył przeciwko tobie, i siedmkroć przez dzień się do ciebie nawrócił, mówiąc: Żal mi tego; odpuść mu.
O Łukasz 17: Uzdrowienie dziesięciu trędowatych
Jezus naucza o przebaczeniu, wierze i nadejściu królestwa Bożego.
Komentarz
Łukasz 17 to rozdział mówiący o ważności wiary i przebaczenia. Jezus uczy swoich uczniów o znaczeniu wiary i jak może ona przenosić góry. Mówi również o ważności przebaczenia, mówiąc, że jeśli ktoś zgrzeszy przeciwko nam, powinniśmy wybaczyć mu aż siedem razy. Następnie Jezus opowiada przypowieść o słudze, który został ułaskawiony przez swojego pana z wielkiego długu, ale potem odmówił przebaczenia innemu słudze znacznie mniejszego długu. Ta przypowieść służy jako ilustracja ważności przebaczenia i tego, jak powinno być ono udzielane innym, nawet jeśli nas zranili.
Jezus kontynuuje mówiąc o nadejściu Królestwa Bożego. Mówi swoim uczniom, że nadejdzie ono nagle i niespodziewanie, i że powinni być na to przygotowani. Mówi również o ważności bycia gotowym na nadejście Królestwa oraz o tym, że ci, którzy nie są przygotowani, zostaną pozostawieni w tyle.