Łukasz 18:30
“Aby nie wziął daleko więcej w tym czasie, a w przyszłym wieku żywota wiecznego.”
Kontekst: Łukasz 18
28I rzekł Piotr: Otośmy my opuścili wszystko, a poszliśmy za tobą.
29Tedy im on rzekł: Zaprawdę powiadam wam, iż nie masz nikogo, co by opuścił dom, albo rodziców, albo braci, albo żonę, albo dzieci dla królestwa Bożego,
30Aby nie wziął daleko więcej w tym czasie, a w przyszłym wieku żywota wiecznego.
31A wziąwszy z sobą onych dwunastu, rzekł im: Oto wstępujemy do Jeruzalemu, a wypełni się wszystko, co napisano przez proroki o Synu człowieczym.
32Bo będzie wydany poganom, i będzie naśmiewany, i zelżony, i uplwany:
O Łukasz 18: Przypowieść o upartej wdowie
Jezus naucza pokory i przypowieść o faryzeuszu i celniku.
Komentarz
Łukasz 18 to rozdział mówiący o sile wiary i modlitwy. Jezus opowiada przypowieść o nieustępliwej wdowie, która ciągle błaga sędziego o sprawiedliwość. Sędzia, początkowo niewzruszony na jej los, w końcu udziela jej sprawiedliwości ze względu na jej wytrwałość. Jezus następnie mówi swoim uczniom, że jeśli nieprawy sędzia może ustąpić przed wytrwałością wdowy, to tym bardziej Bóg wysłucha modlitw swojego ludu.
Następnie Jezus opowiada kolejną przypowieść o faryzeuszu i celniku, którzy oboje idą do świątyni, aby się pomodlić. Faryzeusz przechwala się swoją sprawiedliwością, podczas gdy celnik pokornie prosi o miłosierdzie. Jezus naucza, że to celnik jest usprawiedliwiony przed Bogiem, a nie faryzeusz.