Łukasz 6:10
“A spojrzawszy w koło po wszystkich, rzekł onemu człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję! a on tak uczynił i przywrócona jest do zdrowia ręka jego, jako i druga.”
Kontekst: Łukasz 6
8Ale on wiedział myśli ich, i rzekł człowiekowi, który miał rękę uschłą: Wstań a stań pośrodku. A on wstawszy, stanął.
9Rzekł tedy do nich Jezus: Spytam was o jednę rzecz: Godzili się w sabaty dobrze czynić, czyli źle czynić? Człowieka zachować, czyli zatracić?
10A spojrzawszy w koło po wszystkich, rzekł onemu człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję! a on tak uczynił i przywrócona jest do zdrowia ręka jego, jako i druga.
11Ale oni napełnieni będąc szaleństwem, rozmawiali miedzy sobą, coby uczynić mieli Jezusowi.
12I stało się w oneż dni, odszedł na górę, aby się modlił; i był tam przez noc na modlitwie Bożej.
O Łukasz 6: Kazanie na górze płaskiej
Jezus naucza Kazanie na Równinie, w tym Nowenna.
Komentarz
Rozdział 6 Łukasza odnosi się do ważności życia wiarą i posłuszeństwem wobec Boga. Jezus uczy swoich uczniów o znaczeniu życia w miłości i współczuciu, oraz jak istotne jest prowadzenie życia w wierze. Rozpoczyna od nauczania o ważności miłości wobec wrogów i modlitwy za tych, którzy ich prześladują. Następnie mówi o ważności bycia miłosiernym i przebaczającym, oraz jak istotne jest prowadzenie życia w wierze. Mówi także o ważności bycia pokornym i nie osądzaniem innych.
Jezus kontynuuje nauczanie swoich uczniów o ważności życia wiarą i posłuszeństwem wobec Boga. Mówi o ważności zaufania Bogu i nie polegania na własnej sile. Mówi również o ważności bycia wiernym i posłusznym przykazaniom Boga. Następnie mówi o ważności być hojnym i dawaniem tym, którzy ich potrzebują.