Psalmowie 62:5
“Przecież jednak radzą, jakoby go zepchnąć z dostojeństwa jego; kochają się w kłamstwie, usty swemi dobrorzeczą, ale w sercu swem złorzeczą. Sela.”
Kontekst: Psalmowie 62
3Tylkoć on jest skałą moją i wybawieniem mojem, twierdzą moją; przeto się bardzo nie zachwieję.
4Dokądże będziecie myślić złe przeciwko człowiekowi? Wszyscy wy zabici będziecie; będziecie jako ściana pochylona, a jako mur walący się.
5Przecież jednak radzą, jakoby go zepchnąć z dostojeństwa jego; kochają się w kłamstwie, usty swemi dobrorzeczą, ale w sercu swem złorzeczą. Sela.
6Ty przecież na Bogu spolegaj, duszo moja! bo od niego jest oczekiwanie moje.
7Onci sam jest skałą moją zbawieniem mojem, i twierdzą moją; przetoż nie zachwieję się.
O Psalmowie 62: Bóg, Mój Skała
W Psalmie 62 pisarz wyznaje swoje zaufanie Bogu, swojej skale i zbawieniu. Podkreśla pewność Bożej ochrony i daremność polegania na ziemskiej sile czy bogactwach. Psalmista zachęca wszystkich do pokładania zaufania w Bogu i wylewania przed Nim swych serc w modlitwie.
Komentarz
Komentarz do Psalmu 62 to przypomnienie, że nasze ostateczne źródło bezpieczeństwa i zbawienia znajduje się wyłącznie w Bogu. W świecie, który ceni władzę, bogactwo i poleganie na sobie, ten psalm wzywa nas do zmiany orientacji serc i umysłów ku Wszechmocnemu. Powinniśmy ufać Mu całkowicie i szukać schronienia w Jego niezachwianej miłości i opiece. Autor psalmu zwraca uwagę na ryzyko pokładania zaufania w czymś innym niż Bóg, ponieważ te rzeczy są tymczasowe i rozpadną się w obliczu burz życia. Ale gdy zakotwiczymy naszą wiarę w Bogu, możemy odpoczywać w Jego niezmiennym charakterze i odnaleźć pokój wiedząc, że jest z nami przez każdą próbę. Ten psalm zachęca nas do zbadania własnych serc i zastanowienia się, gdzie naprawdę znajduje się nasze zaufanie. Czy polegamy na własnej sile i zasobach, czy kładziemy nadzieję na niezachwianym fundamencie miłości Boga? Módlmy się, abyśmy wszyscy nauczyli się Mu zaufać jako naszemu oparciu i zbawieniu, wylewając przed Nim nasze serca w modlitwie.