Psalmowie 74:16
“Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce.”
Kontekst: Psalmowie 74
14Tyś skruszył głowę Lewiatana, dałeś go za pokarm ludowi na puszczy.
15Tyś przerwał źródła i potoki; tyś osuszył rzeki bystre.
16Twójci jest dzień, twoja też i noc; tyś uczynił światło i słońce.
17Tyś założył wszystkie granice ziemi; lato i zimę tyś sprawił.
18Wspomnijże na to, że nieprzyjaciel zelżył Pana, a lud szalony jako urąga imieniowi twemu.
O Psalmowie 74: Bóg, dlaczego nas opuściłeś?
Psalm 74 to wołanie rozpaczy psalmisty, który widzi zniszczenie świątyni i miasta Jerozolimy przez obce narody. Błaga Boga, aby pamiętał o swoim przymierzu i interweniował w ich cierpieniu.
Komentarz
Słowa psalmisty nie są tylko lamentem nad fizycznym zniszczeniem, ale także wykrzykiem z powodu utraty poczucia obecności i ochrony Boga. Pyta, dlaczego Bóg opuścił swoich ludzi i dlaczego wydaje się milczeć w obliczu ich wołania o pomoc. W środku swojego smutku psalmista przypomina wielkie czyny Boga z przeszłości i błaga, by Bóg ponownie ukazał swoją moc i miłosierdzie. Ten psalm może dostarczyć pociechy i wskazówek każdemu, kto doświadcza trudności i ma poczucie, że Bóg jest daleko. Przypomina nam, abyśmy trwali w wierze i kontynuowali szukanie Boga, nawet w najciemniejszych czasach.