Psalmowie 77:11
“I rzekłem: Toć jest śmierć moja; wszakże prawica Najwyższego uczyni odmianę.”
Kontekst: Psalmowie 77
9Izali do końca ustanie miłosierdzie jego, i koniec weźmie słowo od rodzaju aż do rodzaju? Izali zapomniał Bóg zmiłować się?
10Izali zatrzymał w gniewie litości swoje? Sela.
11I rzekłem: Toć jest śmierć moja; wszakże prawica Najwyższego uczyni odmianę.
12Wspominać sobie będę na sprawy Pańskie, a przypominać sobie będę dziwne sprawy twoje, zdawna uczynione.
13I będę rozmyślał o wszelkiem dziele twojem, i o uczynkach twoich będę mówił:
O Psalmowie 77: Wołanie o pomoc do Wiernego Boga
Psalm 77 wyraża zmartwienie i udrękę psalmisty, ale także jego zaufanie do charakteru i mocy Boga. Psalmista woła do Boga, pragnąc ulgi i pocieszenia w czasie kłopotów. Spogląda wstecz na przeszłe interwencje Boga i zastanawia się, czy Bóg go zapomniał. Niemniej jednak ostatecznie przypomina sobie o wierności Boga i stara się ponownie Mu zaufać.
Komentarz
Psalm 77 zajmuje się powszechną walką wierzących na przestrzeni historii: napięciem między rzeczywistością bólu i cierpienia w naszym życiu, a wiarą w dobrego i wszechmocnego Boga. Psalmista jest szczery wobec swoich emocji i nie unika wyrażania wątpliwości i obaw. Jednakże przypomina sobie o dobroci i suwerenności Boga, spoglądając na historie o wierności Boga na przestrzeni historii jako źródło nadziei. Ten psalm zachęca nas do zaniesienia naszych trudności do Boga i zaufania Jego charakterowi, nawet gdy okoliczności wydają się ponure.