สดุดี 137

การร้องไห้สำหรับการเลิกศูนย์.

สดับ 137 แสดงถึงความเศร้าโศกของชาวอิสราเอลที่ถูกต้องจับเข้าไปยังบาบิลอน นักบทขอร้องคร้องเมื่อต้องออกไปจากแผ่นดินเกิดและความเจ็บปวดใจที่ไม่สามารถทำบวชในวัดได้อีก พระรู้สุดหรราจบท้ายด้วยการร้องรวมใจให้พระเจ้าชีลผีให้แก้แค้นความทุกข์ทรายของพวกเขา

Book

ฉบับ

สดุดี 137:1 - ณ ริมฝั่งแม่น้ำแห่งบาบิโลนเรานั่งลง เมื่อได้ระลึกถึงศิโยนเราก็ร่ำไห้

¹ณ ริมฝั่งแม่น้ำแห่งบาบิโลนเรานั่งลง เมื่อได้ระลึกถึงศิโยนเราก็ร่ำไห้

²ในท่ามกลางที่นั่นเราแขวนพิณเขาคู่ของเราไว้ที่ต้นไค้

³เพราะที่นั่นผู้ที่นำเราไปเป็นเชลยต้องการให้เราร้องเพลง และผู้ที่ปล้นเราต้องการให้สนุกสนาน เขาว่า "จงร้องเพลงศิโยนสักบทหนึ่งให้เราฟัง"

⁴เราจะร้องเพลงของพระเยโฮวาห์ได้อย่างไร ที่ในแผ่นดินต่างด้าว

⁵เยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้าพเจ้าลืมเธอก็ขอให้มือขวาของข้าพเจ้าลืมฝีมือเสีย

⁶ขอให้ลิ้นของข้าพเจ้าเกาะติดเพดานปากของข้าพเจ้า ถ้าว่าข้าพเจ้าไม่ระลึกถึงเธอ ถ้าว่าข้าพเจ้ามิได้ตั้งเยรูซาเล็มไว้เหนือความชื่นบานอันสูงที่สุดของข้าพเจ้า

⁷ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ในวันแห่งเยรูซาเล็มขอทรงระลึกถึงคนเอโดม ผู้ที่พูดว่า "จงทลายเสีย จงทลายเสีย ลงไปจนถึงรากฐานของมัน"

⁸ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ย ซึ่งจะต้องล้างผลาญเสีย ความสุขจงมีแก่ผู้ที่สนองเจ้าให้สมกับที่เจ้าได้กระทำกับเรา

⁹ความสุขจงมีแก่ผู้ที่เอาลูกเด็กเล็กแดงของเจ้าเหวี่ยงกระแทกลงกับก้อนหิน

สดุดี 136 สดุดี 138

การร้องไห้สำหรับการเลิกศูนย์.

สดุดี 137

การร้องไห้สำหรับการเลิกศูนย์.

สดุดี 137

การร้องไห้สำหรับการเลิกศูนย์.

คำถามที่พบบ่อย

คำถามที่พบบ่อย

สดุดี 137

การร้องไห้สำหรับการเลิกศูนย์.

สดุดี 137

การร้องไห้สำหรับการเลิกศูนย์.

คำถามที่พบบ่อย

มีบทกี่บทใน สดุดี?

คำถามที่พบบ่อย

มีบทกี่บทใน สดุดี?