อียิปต์ ในพระคัมภีร์คืออะไร?

ดินแดนที่อิสราเอลพำนักอาศัยและถูกกดขี่ และที่พระยาห์เวห์ทรงนำพวกเขาออกมาในการอพยพ

อียิปต์เป็นดินแดนและประเทศทางตะวันตกเฉียงใต้ของคานาอัน ซึ่งบรรพบุรุษของอิสราเอลเคยอาศัยอยู่และภายหลังถูกกดขี่เป็นทาส ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา ตามแนวแม่น้ำไนล์ อับรามลงไปยังอียิปต์ในช่วงเกิดการกันดาร (เบอร์เชียส 12:10) โยเซฟถูกขายไปเป็นทาสที่นั่น (เบอร์เชียส 37:28) และต่อมาได้รับการแต่งตั้งจากฟาโรห์ให้ปกครองดินแดนอียิปต์ทั้งหมด (เบอร์เชียส 41:41) ครอบครัวของยาโคบซึ่งมีเจ็ดสิบคนตั้งรกรากในอียิปต์ (เบอร์เชียส 46:27) หลังจาก 430 ปี พระยาห์เวห์ทรงส่งโมเชไปยังฟาโรห์ และนำบุตรอิสราเอลออกจากอียิปต์ (เอ็กซอดัส 3:10; เอ็กซอดัส 12:41) พระคัมภีร์กล่าวถึงการปลดปล่อยนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่นในพระดำรัสของพระเจ้าที่ว่า ผู้ที่นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ (เลวีนิติวส์ 19:36) แม่น้ำแห่งอียิปต์เป็นเขตแดนด้านตะวันตกเฉียงใต้ของแผ่นดินที่สัญญาไว้กับอับราม (เบอร์เชียส 15:18) ในประวัติศาสตร์ภายหลัง ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ยึดเมืองเกเซอร์และยกให้แก่ธิดาของพระองค์ ซึ่งเป็นภรรยาของซะโลมอน (เซเระเวียห์ 1 9:16) ชาวอัสซีเรียดูหมิ่นอียิปต์ว่าเป็นดั่งกกที่แตกหักซึ่งทิ่มแทงผู้ที่พิงพาอาศัย (พระวรสารคู่ที่สอง 18:21) และบรรดาผู้เผยพระวจนะประกาศการพิพากษาต่ออียิปต์ (เยเรมีย์ 46:20; เอเสเคียล 30:4) วิวรณ์ใช้อียิปต์เป็นชื่อเชิงวิญญาณสำหรับเมืองที่องค์พระผู้เป็นเจ้าถูกตรึงกางเขน (วงวิราคา 11:8)