Mezmur 139, Mezmurcu'nun Tanrı'nın kendisini tamamen ve içtenlikle tanıması karşısındaki şaşkınlığını ve saygısını ifade eder. Bu bölüm, Tanrı'nın insanlığı nasıl tasarladığını, tüm düşüncelerini bildiğini ve sürekli olarak onlarla birlikte olduğunu keşfeder.
