Zebur 39, insan hayatının geçiciliği üzerine derin bir kişisel meditasyondur. Konuşmacı, kendi ölümlülüğü üzerine düşünür ve dünyadaki zamanlarının kısalığına odaklanır. Zebur yazarı, hem sınırlı hem de sonsuz olmanın gerilimiyle boğuşur ve kendi günahkarlığının ağırlığıyla baş eder.
1Karar verdim: "Adımlarıma dikkat edeceğim,Dilimi günahtan sakınacağım;Karşımda kötü biri oldukça,Ağzıma gem vuracağım."
2Dilimi tutup sustum,Hep kaçındım konuşmaktan, yararı olsa bile.Acım alevlendi,
3Yüreğim tutuştu içimde,Ateş aldı derin derin düşünürken,Şu sözler döküldü dilimden:
4"Bildir bana, ya RAB, sonumu,Sayılı günlerimi;Bileyim ömrümün ne kadar kısa olduğunu!
5Yalnız bir karış ömür verdin bana,Hiç kalır hayatım senin önünde.Her insan bir soluktur sadece,En güçlü çağında bile.
6"Bir gölge gibi dolaşır insan,Boş yere çırpınır,Mal biriktirir, kime kalacağını bilmeden.
