Numeri 32:20
“Toen zeide Mozes tot hen: Indien gij deze zaak doen zult, indien gij u voor het aangezicht des HEEREN zult toerusten ten strijde,”
Context: Numeri 32
18Wij zullen niet wederkeren tot onze huizen, totdat zich de kinderen Israels tot erfelijke bezitters zullen gesteld hebben, een ieder van zijn erfenis.
19Want wij zullen met hen niet erven aan gene zijde van de Jordaan, en verder heen, als onze erfenis ons toegekomen zal zijn aan deze zijde van de Jordaan, tegen den opgang.
20Toen zeide Mozes tot hen: Indien gij deze zaak doen zult, indien gij u voor het aangezicht des HEEREN zult toerusten ten strijde,
21En een ieder van u, die toegerust is, over de Jordaan zal trekken voor het aangezicht des HEEREN, totdat Hij Zijn vijanden voor Zijn aangezicht uit de bezitting zal verdreven hebben.
22En het land voor het aangezicht des HEEREN ten ondergebracht zij; zo zult gij daarna wederkeren, en onschuldig zijn voor den HEERE en voor Israel, en dit land zal u ter bezitting zijn voor het aangezicht des HEEREN.
Over Numeri 32: Ruben en Gad erven ten oosten van de Jordaan.
De stammen van Ruben en Gad vragen Mozes om toestemming om zich te vestigen in het land ten oosten van de Jordaanrivier.
Commentaar
In Numeri 32 zien we de stammen Ruben en Gad, evenals de half-stam Manasse, aan Mozes vragen om toestemming om zich te vestigen in het land van Gilead, ten oosten van de Jordaan. Mozes aarzelt aanvankelijk om hun verzoek in te willigen, omdat hij vreest dat ze hun verplichting om de andere stammen te helpen bij de verovering van het Beloofde Land niet zullen nakomen. Nadat echter de stammen Ruben en Gad beloven hun strijders te sturen om samen met de andere stammen te vechten, stemt Mozes in met hun verzoek.
Dit hoofdstuk dient als een herinnering aan het belang van het nakomen van verplichtingen. De stammen Ruben en Gad waren bereid hun eigen verlangens opzij te zetten om hun mede-Israëlieten te helpen bij de verovering van het Beloofde Land. Dit is een les die we allemaal kunnen leren, want het is belangrijk om te onthouden dat onze eigen verlangens niet voor onze verplichtingen aan anderen zouden moeten komen.