Wyjście 5:8
“A tęż liczbę cegieł, którą czynili przedtem, włożycie im, nie umniejszycie z niej; bo próżnują, dla tego oni wołają, mówiąc: Pójdziemy i będziemy ofiarować Bogu naszemu.”
Kontekst: Wyjście 5
6Rozkazał tedy Farao onegoż dnia przystawom nad ludem, i urzędnikom jego, mówiąc:
7Już więcej nie będziecie dawać plew ludowi do czynienia cegły, jako przedtem; sami niech idą, i zbierają sobie plewy.
8A tęż liczbę cegieł, którą czynili przedtem, włożycie im, nie umniejszycie z niej; bo próżnują, dla tego oni wołają, mówiąc: Pójdziemy i będziemy ofiarować Bogu naszemu.
9Niech się przyczyni roboty mężom tym, a niech ją wykonywają, aby nie ufali słowom kłamliwym.
10Wyszedłszy tedy przystawowie nad ludem i urzędnicy jego, rzekli do ludu, mówiąc: Tak mówi Farao: Ja nie będę wam dawał plew.
O Wyjście 5: Faraon odmówił Izraelitom wyjścia
Faraon zwiększa obciążenie Izraelitów, ale Mojżesz i Aaron nieustannie naciskają go, aby pozwolił im odejść.
Komentarz
Rozdział 5 Księgi Wyjścia to przełomowy rozdział w tej księdze, ponieważ oznacza początek zmagań Izraelitów z faraonem. Po tym, jak Mojżesz i Aaron udają się do faraona, by zażądać uwolnienia Izraelitów, faraon reaguje zwiększając obciążenie Izraelitów i odrzucając ich prośbę. To istotny moment w historii, ponieważ zapoczątkowuje serię plag, które nastąpią.
Rozdział rozpoczyna się powrotem Mojżesza i Aarona do faraona, ponawiających żądanie uwolnienia Izraelitów. Faraon reaguje odmawiając ich prośbie i zamiast tego zwiększając obciążenie Izraelitów. To ważny moment w historii, gdy pokazuje niechęć faraona do wypuszczenia Izraelitów.