Liczby 32:15
“Bo jeźli się odwrócicie od naśladowania jego, tedy on też zaniecha go jeszcze na tej puszczy; a tak wy zgubicie ten wszystek lud.”
Kontekst: Liczby 32
13I zapalił się gniewem Pan na Izraela, i sprawił, że się tułali po puszczy przez czterdzieści lat, aż poginął wszystek on naród, który czynił źle przed oczyma Pańskimi.
14A oto, wy powstaliście miasto ojców waszych, plemię ludzi grzesznych, abyście jeszcze przyczynili gniewu zapalczywości Pańskiej przeciwko Izraelowi.
15Bo jeźli się odwrócicie od naśladowania jego, tedy on też zaniecha go jeszcze na tej puszczy; a tak wy zgubicie ten wszystek lud.
16Tedy przystąpiwszy do niego rzekli: Obory bydłu i dobytkowi naszemu, i miasta dziatkom naszym tu pobudujemy;
17Ale sami zbrojno ochotnie pójdziemy przed syny Izraelskimi, aż je zaprowadzimy na miejsce ich, a dziatki nasze będą mieszkały w mieściech obronnych dla obywateli tej ziemi.
O Liczby 32: Ruben i Gad dziedziczą ziemie na wschód od Jordanu
Plemiona Rubena i Gad prosią Mojżesza o pozwolenie na osiedlenie się w ziemi na wschód od rzeki Jordan.
Komentarz
W liczbach 32 widzimy, jak plemiona Rubena i Gad oraz połowa plemienia Manassesa proszą Mojżesza o zgodę na osiedlenie się na ziemii Gilead, na wschód od rzeki Jordan. Mojżesz początkowo wahająco reaguje na ich prośbę, obawiając się, że nie spełnią swojego obowiązku pomocy innym plemionom podczas podboju Ziemi Obiecanej. Jednakże po tym, jak plemiona Rubena i Gad zobowiążą się wysłać swoich wojowników, aby walczyli u boku innych plemion, Mojżesz zgadza się na ich prośbę.
Ten rozdział stanowi przypomnienie o ważności spełniania własnych obowiązków. Plemiona Rubena i Gad były gotowe odłożyć na bok swoje pragnienia, aby pomóc swoim braciom izraelskim w podboju Ziemi Obiecanej. To lekcja, z której możemy wszyscy się pouczyć, gdyż ważne jest pamiętanie o tym, że własne pragnienia nie powinny stać przed naszymi obowiązkami wobec innych.