Psalmowie 102:14
“Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.”
Kontekst: Psalmowie 102
12Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
13Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.
14Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.
15Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;
16Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;
O Psalmowie 102: Zrozpaczony krzyk o pomoc
Psalm 102 jest modlitwą desperacji psalmisty, który czuje się odizolowany i opuszczony przez Boga. Psalmista opłakuje swoje fizyczne słabości i przemijalność ludzkiego życia, błagając o miłosierdzie i interwencję Boga.
Komentarz
Głębokie cierpienie psalmisty odbija doświadczenie wielu, którzy czuli się zapomniani lub opuszczeni przez Boga. Jednakże, w środku swojej agonii, pisarz wspomina wierność Boga z przeszłości i trzyma się nadziei, że Bóg wysłucha i odpowie na jego wołanie o pomoc. Ten psalm przypomina nam, że nawet w naszych najciemniejszych chwilach, możemy zwrócić się do Boga, który wysłuchuje każdej naszej modlitwy i dostarcza pocieszenie i siłę. Inspirował nas także, byśmy zaufali w wierność Boga i niezawodne współczucie, nawet gdy czujemy, że doprowadziliśmy się do ostateczności.