Psalmowie 119:128
“Przeto, że wszystkie przykazania twoje, wszystkie prawdziwe być uznaję, a wszelkie ścieżki obłędliwe mam w nienawiści.”
Kontekst: Psalmowie 119
126Czasci już, abyś czynił Panie! albowiem wzruszono zakon twój.
127Dlatego umiłowałem rozkazania twoje nad złoto, a nad złoto najwyborniejsze.
128Przeto, że wszystkie przykazania twoje, wszystkie prawdziwe być uznaję, a wszelkie ścieżki obłędliwe mam w nienawiści.
129Dziwne są świadectwa twoje; przetoż ich strzeże dusza moja.
130Początek słów twoich oświeca i daje rozum prostakom.
O Psalmowie 119: Wielkość Słowa Bożego: Oddanie Prawu
Psalm 119 jest najdłuższym rozdziałem w Biblii i w całości poświęcony jest wywyższaniu Słowa Bożego. Jest to wiersz alfabetyczny, w którym każdy ośmio-wersetowy fragment zaczyna się od litery alfabetu hebrajskiego. Autor psalmu wyraża swoją miłość do przykazań, statutów, upomnień i obietnic Bożych oraz ogłasza ich wieczną naturę oraz zdolność dawania mądrości, prowadzenia i zbawienia tym, którzy idą za nimi.
Komentarz
Psalm 119 to głęboka i namiętna refleksja na potęgę i piękno Pism jako objawienia woli i charakteru Boga. Świętuje bezbłędność, wystarczalność i autorytet Słowa Bożego, ujmując serce wszystkich prawdziwych wierzących, którzy pragną szanować i cieszyć się w przykazaniach Boga. Język psalmisty jest bogaty, pełen metafor i wyrazów głębokiej miłości i oddania. Przedstawia Słowo Boże jako lampę na jego drodze, tarczę i schronienie, przyjemność i skarb, źródło pociechy i nadziei, oraz przewodnika do życia wiecznego. Jednocześnie jest świadomy niebezpieczeństw duchowej niemocy, nieposłuszeństwa i kompromisu, i uznaje konieczność boskiej łaski i miłosierdzia. Psalm 119 stanowi inspirację i wyzwanie dla wszystkich, którzy pragną wzrastać w swojej wiedzy o Bogu i posłuszeństwie Jego słowu.