Psalmowie 119:147
“Uprzedzam cię na świtaniu i wołam, na słowo twoje oczekując.”
Kontekst: Psalmowie 119
145Wołam ze wszystkiego serca, wysłuchajże mię, o Panie! a będę strzegł ustaw twoich.
146Wołam do ciebie, zachowajże mię, a będę pilen świadectw twoich.
147Uprzedzam cię na świtaniu i wołam, na słowo twoje oczekując.
148Uprzedzają straż nocną oczy moje, przeto, abym rozmyślał o wyrokach twoich.
149Panie! głos mój usłysz według miłosierdzia twego; według sądu twego ożyw mię.
O Psalmowie 119: Wielkość Słowa Bożego: Oddanie Prawu
Psalm 119 jest najdłuższym rozdziałem w Biblii i w całości poświęcony jest wywyższaniu Słowa Bożego. Jest to wiersz alfabetyczny, w którym każdy ośmio-wersetowy fragment zaczyna się od litery alfabetu hebrajskiego. Autor psalmu wyraża swoją miłość do przykazań, statutów, upomnień i obietnic Bożych oraz ogłasza ich wieczną naturę oraz zdolność dawania mądrości, prowadzenia i zbawienia tym, którzy idą za nimi.
Komentarz
Psalm 119 to głęboka i namiętna refleksja na potęgę i piękno Pism jako objawienia woli i charakteru Boga. Świętuje bezbłędność, wystarczalność i autorytet Słowa Bożego, ujmując serce wszystkich prawdziwych wierzących, którzy pragną szanować i cieszyć się w przykazaniach Boga. Język psalmisty jest bogaty, pełen metafor i wyrazów głębokiej miłości i oddania. Przedstawia Słowo Boże jako lampę na jego drodze, tarczę i schronienie, przyjemność i skarb, źródło pociechy i nadziei, oraz przewodnika do życia wiecznego. Jednocześnie jest świadomy niebezpieczeństw duchowej niemocy, nieposłuszeństwa i kompromisu, i uznaje konieczność boskiej łaski i miłosierdzia. Psalm 119 stanowi inspirację i wyzwanie dla wszystkich, którzy pragną wzrastać w swojej wiedzy o Bogu i posłuszeństwie Jego słowu.