Psalmowie 119:70
“Serce ich zatyło jako sadło; ale się ja zakonem twoim cieszę.”
Kontekst: Psalmowie 119
68Dobryś ty i dobrotliwy; nauczże mię ustaw twoich.
69Uknowali hardzi kłamstwo przeciwko mnie; ale ja ze wszystkiego serca strzegę przykazań twoich.
70Serce ich zatyło jako sadło; ale się ja zakonem twoim cieszę.
71Jest mi to ku dobremu, żem był utrapiony, abym się nauczył ustaw twoich.
72Lepszy mi jest zakon ust twoich, niżeli tysiące złota i srebra.
O Psalmowie 119: Wielkość Słowa Bożego: Oddanie Prawu
Psalm 119 jest najdłuższym rozdziałem w Biblii i w całości poświęcony jest wywyższaniu Słowa Bożego. Jest to wiersz alfabetyczny, w którym każdy ośmio-wersetowy fragment zaczyna się od litery alfabetu hebrajskiego. Autor psalmu wyraża swoją miłość do przykazań, statutów, upomnień i obietnic Bożych oraz ogłasza ich wieczną naturę oraz zdolność dawania mądrości, prowadzenia i zbawienia tym, którzy idą za nimi.
Komentarz
Psalm 119 to głęboka i namiętna refleksja na potęgę i piękno Pism jako objawienia woli i charakteru Boga. Świętuje bezbłędność, wystarczalność i autorytet Słowa Bożego, ujmując serce wszystkich prawdziwych wierzących, którzy pragną szanować i cieszyć się w przykazaniach Boga. Język psalmisty jest bogaty, pełen metafor i wyrazów głębokiej miłości i oddania. Przedstawia Słowo Boże jako lampę na jego drodze, tarczę i schronienie, przyjemność i skarb, źródło pociechy i nadziei, oraz przewodnika do życia wiecznego. Jednocześnie jest świadomy niebezpieczeństw duchowej niemocy, nieposłuszeństwa i kompromisu, i uznaje konieczność boskiej łaski i miłosierdzia. Psalm 119 stanowi inspirację i wyzwanie dla wszystkich, którzy pragną wzrastać w swojej wiedzy o Bogu i posłuszeństwie Jego słowu.