Psalmowie 89:49
“Któż z ludzi tak żyć może, aby nie oglądał śmierci? któż wyrwie duszę swą z mocy grobu? Sela.”
Kontekst: Psalmowie 89
47Dokądże, Panie! na wiekiż się kryć będziesz? także będzie jako ogień pałać zapalczywość twoja?
48Wspomnijże na mię, jako krótki jest wiek mój; azaś próżno stworzył wszystkich synów ludzkich?
49Któż z ludzi tak żyć może, aby nie oglądał śmierci? któż wyrwie duszę swą z mocy grobu? Sela.
50Gdzież są litości twoje dawne, o Panie! któreś przysiągł Dawidowi w prawdzie swej?
51Wspomnij, Panie! na zelżywość sług twoich, a jakom ponosił wzgardę w zanadrzu swem od wszystkich narodów możnych.
O Psalmowie 89: Lamentacja nad niespełnionymi obietnicami Boga
Psalm 89 to lamentacja psalmisty dotycząca niezrealizowanych obietnic Boga wobec dynastii Dawidowej. Psalmista boryka się z pozorną sprzecznością obietnicy Boga dotyczącej wiecznego przymierza z Dawidem i obecnym stanem wygnania oraz utraty ich ojczyzny.
Komentarz
Ten psalm jest potężnym i emocjonalnym wyrazem wiary psalmisty oraz jego zmagań z trudnościami życia. Żałoba psalmisty może rezonować z każdym, kto zmagał się z pozornie niespełnionymi obietnicami Boga. Emocjonalna szczerość psalmisty i gotowość do wyrażenia wątpliwości i dezorientacji zachęca czytelnika do zbadania swojej własnej drogi wiary. Psalm kończy się modlitwą o przypomnienie Bogu Jego przymierza z Dawidem oraz o odnowienie Jego ludu. Działa to jako przypomnienie, że nawet w obliczu wątpliwości i niepewności możemy trzymać się nadziei obietnic Bożych i zaufać, że spełni je we własnym czasie.