สดุดี 22:27
“ที่สุดปลายทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกจะจดจำและหันกลับมายังพระเยโฮวาห์ และครอบครัวทั้งสิ้นของบรรดาประชาชาติจะนมัสการต่อพระพักตร์พระองค์”
บริบท: สดุดี 22
25ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์ในที่ชุมนุมชนใหญ่ ข้าพระองค์จะทำตามคำปฏิญาณต่อหน้าผู้ที่เกรงกลัวพระองค์
26คนเสงี่ยมเจียมตัวจะได้กินอิ่ม บรรดาผู้ที่แสวงหาพระองค์จะสรรเสริญพระเยโฮวาห์ ขอจิตใจของท่านทั้งหลายมีชีวิตอยู่เป็นนิตย์
27ที่สุดปลายทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกจะจดจำและหันกลับมายังพระเยโฮวาห์ และครอบครัวทั้งสิ้นของบรรดาประชาชาติจะนมัสการต่อพระพักตร์พระองค์
28เพราะอำนาจการปกครองเป็นของพระเยโฮวาห์ และพระองค์ทรงครอบครองเหนือบรรดาประชาชาติ
29เออ คนร่ำรวยทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกจะต้องกินเลี้ยงและกราบลงต่อพระองค์ บรรดาผู้ที่ลงไปสู่ผงคลีทั้งสิ้นจะกราบไหว้ต่อพระพักตร์พระองค์ คือบรรดาผู้ที่รักษาตัวให้คงชีวิตอยู่ไม่ได้แล้วนั้น
เกี่ยวกับ สดุดี 22: เสียงร้องก้องและความเชื่อ
สดุดีเรื่องสรุป: สดุดี 22 เป็นการแสดงออกถึงความเจ็บปวดและอารมณ์ของผู้แต่งสดุดีต่อพระเจ้า ผู้เขียนรู้สึกถูกทอดทิ้งไว้และเหงา แต่ในที่สุดก็แสดงความศรัทธาและความเชื่อในการช่วยเหลือจากพระเจ้า
คำอธิบาย
สดุดีของสดุดี 22 เป็นกลอนพยากรณ์ที่เป็นนามานที่ทุกสภาวะม่ายครั้งในพระคริสต์บนไม้กบฏโคจรพระเยซูพระองค์ทรงพูดว่า "เถิดเถิดของขอเถิดของผู้ที่กระทำว่าข้าถูกทอดทิ้ง" ซึ่งถูกอ้างถึงโดยพระเยซูเมื่อพระองค์ต้องชัยใข้าไม้กบฏ (มัทธิว 27:46) คำพระโมฮงแสดงถึงความเจ็บปวดทางกายและทางอารมณ์ของการตรึงบนไม้กบฏ ตลอดกลอนนี้ ผู้แต่งกลอนแสดงถึงความรู้สึกของการถูกทอดทิ้งและอึดอัด แต่ก็ยังรักษาความศรัทธ์ในอำนาจและความดีของพระเจ้า พระองค์ระลึกถึงความจงระลึกของพระเจ้าต่อสายพันธุ์ของพระบิดาและขอร้องหากับพระเจ้าที่จงหายากว่าเขา ในครึ่งหลังของกลอน ทัศนะเปลี่ยนจากการทุรณะเป็นการปลดปล่อยเมื่อผู้แต่งกลอนประกาศถึงชัยชนะสุดท้ายของพระเจ้าและเรียกร้องให้ทั้งหมดมารบกวนพระองค์ การเปลี่ยนแปลงทัศนะนี้สะท้อนถึงความมุ่งหวังของผู้แต่งกลอนว่าพระเจ้าในที่สุดจะชัยชนะเขาและนำมาสู่การชำระบาป โดยรวมสดุดี 22 เป็นตัวอย่างที่มีอำนาจของความศรัทธ์ในสมองในช่วงเวลาที่ล่าช้า มันเตือนให้เรารู้ว่าแม้ในช่วงเวลาที่มืดมนเราสามารถร้องขอความชัตเชื่อซื่นพระเจ้าด้วยความซื่อสัตย์และเชื่อในความจงระลึกของพระองค์ได้