Mezmurlar 22:6
“Ama ben insan değil, toprak kurduyum,İnsanlar beni küçümsüyor, halk hor görüyor.”
Bağlam: Mezmurlar 22
4Sana güvendiler atalarımız,Sana dayandılar, onları kurtardın.
5Sana yakarıp kurtuldular,Sana güvendiler, aldanmadılar.
6Ama ben insan değil, toprak kurduyum,İnsanlar beni küçümsüyor, halk hor görüyor.
7Beni gören herkes alay ediyor,Sırıtıp baş sallayarak diyorlar ki,
8"Sırtını RABbe dayadı, kurtarsın bakalım onu,Madem onu seviyor, yardım etsin!"
Mezmurlar 22 Hakkında: Bir Çığlık Anguish ve Güven
Zeytinyağı: Mezmur 22, mezmur yazarının Tanrı'ya acı çekerek yakarışının ham ve duygusal bir ifadesidir. Mezmur yazarı terkedilmiş ve yalnız hissederken, sonunda Tanrı'nın kurtuluşuna olan iman ve güveni ifade eder.
Açıklama
Mezmur 22, Haç üzerindeki Mesih'in acı çekimini haber veren kehanet mezmurudur. "Tanrım, Tanrım, neden beni terk ettin?" açılış cümlesi, İsa'nın haç üzerinde sallandığı sırada alıntılandı (Matta 27:46). Mezmur yazarının sözleri, çarmıha gerilmenin fiziksel ve duygusal acısını doğru bir şekilde tanımlar. Mezmur boyunca, mezmur yazarı terkedilmişlik ve umutsuzluk hislerini ifade eder, ancak Tanrı'nın gücüne ve iyiliğine olan imanını korur. Atalarına olan Tanrı'nın sadakatini anar ve Tanrı'dan kendisini terketmemesi için yalvarır. Mezmurun ikinci yarısında, tonal değişim yasımdan övgüye dönüşür çünkü mezmur yazarı Tanrı'nın nihai zaferini ilan eder ve herkesi O'nu övmeye çağırır. Bu ton değişimi, mezmur yazarının Tanrı'nın onu eninde sonunda kurtaracağına ve kurtuluş getireceğine olan güvenini yansıtır. Genel olarak, Mezmur 22, acı içindeki imanın güçlü bir örneğidir. Bize, en karanlık anlarımızda bile Tanrı'ya doğrulukla yakarabilir ve sadakatine güvenebileceğimizi hatırlatır.