Psalmen 119:147
“Ik ben de morgen schemering voorgekomen, en heb geschrei gemaakt; op Uw woord heb ik gehoopt.”
Context: Psalmen 119
145Koph. Ik heb van ganser harte geroepen: verhoor mij, o HEERE! ik zal Uw inzettingen bewaren.
146Ik heb U aangeroepen, verlos mij, en ik zal Uw getuigenissen onderhouden.
147Ik ben de morgen schemering voorgekomen, en heb geschrei gemaakt; op Uw woord heb ik gehoopt.
148Mijn ogen komen de nacht waken voor, om Uw rede te betrachten.
149Hoor mijn stem naar Uw goedertierenheid, o HEERE! maak mij levend naar Uw recht.
Over Psalmen 119: De Majesteit van het Woord van God: Een Toewijding aan de Wet
Psalm 119 is het langste hoofdstuk in de Bijbel en is volledig gewijd aan de verheerlijking van het Woord van God. Het is een acrostichon gedicht, waarbij elk deel van acht verzen begint met een letter van het Hebreeuwse alfabet. De psalmist uit zijn liefde voor Gods geboden, wetten, voorschriften en beloften, en verklaart hun eeuwige aard, evenals hun vermogen om wijsheid, leiding en redding te geven aan degenen die ze volgen.
Commentaar
Psalm 119 is een diepgaande en gepassioneerde reflectie op de kracht en schoonheid van de Schriften als de openbaring van Gods wil en karakter. Het viert de onfeilbaarheid, voldoendeheid en autoriteit van Gods Woord en raakt het hart van alle ware gelovigen die ernaar streven om Gods geboden te eren en erin te verheugen. De taal van de psalmist is rijk, vol metaforen en uitingen van diepe genegenheid en toewijding. Hij portretteert het Woord van God als een lamp voor zijn voeten, een schild en toevlucht, een vreugde en schat, een bron van troost en hoop, en een gids naar eeuwig leven. Tegelijkertijd is hij zich bewust van de gevaren van spirituele traagheid, ongehoorzaamheid en compromis, en erkent hij de noodzaak van goddelijke genade en barmhartigheid. Psalm 119 dient als een inspiratie en uitdaging voor allen die verlangen om te groeien in hun kennis van God en hun gehoorzaamheid aan Zijn woord.